To jedno z tych śledztw, gdzie nie pojawia się major Downar. Czemu? Bo praca w milicji to nie jest miód i orzeszki.
Dałbym wam do pomocy Downara, ale on, biedaczysko, ciągle jeszcze w szpitalu.
- A właśnie - ożywił się Olszewski. - Zapomniałem zapytać, jak jego zdrowie?
- Trochę lepiej, ale musi jeszcze jakiś czas pobyć na obserwacji.
- Co to właściwie jest?
- Jakieś sprawy żołądkowe. Nerwica, oczywiście. Cóż chcecie...? W naszej robocie to albo owrzodzenie żołądka, albo w ogóle do zakładu psychiatrycznego. Tylko ten, kto u nas nie pracuje, nie zdaje sobie sprawy, jakiego rodzaju to robota. Myślę, że Downar niedługo pójdzie na emeryturę. Należy mu się to.
Zanim to zbrodni dojdzie, poznajemy Wojtka Kalinę, wiejskiego chłopaka, który wdał się - z miłości do pewnej eleganckiej Beaty, zdecydowanie poza jego ligą - w handel dolarami i trafił do więzienia. Wychodzi, do rodziców na wieś wracać się wstydzi, zresztą ojciec go wyklął, zniechęca się szybko narzuconą pracą w fabryce, wraca więc do dawnych kumpli i załapuje na fuchę ogrodnika w podwarszawskim pałacyku. Nieco dziwnego ogrodnika, bo każą mu się szkolić w sztukach walki i boksie, a do tego zakazują palenia i picia. Szybko okazuje się, że pałacyk jest luksusową szulernią dla dolarowych gości, a Wojtek jest przydatny do wprowadzenia porządku, jeśli trzeba. I jakoś to działa, chociaż Wojtkowi doskwiera nuda, do momentu, kiedy wezwany przez swojego szefa do warszawskiego mieszkania znajduje jego (szefa) zwłoki. Przerażony wizją recydywy ucieka z miejsca zbrodni i zaczyna się ukrywać, planując ucieczkę z kraju (”najlepiej do Ameryki Południowej, do Argentyny. Tam, bracie, taki kraj, że jak się zakopiesz w jakiej dziurze, to sam diabeł cię nie znajdzie. Słyszałem, że oni tam nawet żadnych dowodów osobistych nie wymagają. Możesz powiedzieć jakie chcesz nazwisko i każdy ci wierzy na słowo”). Na szczęście śledztwo prowadzą Olszewski i Kociuba, dokładni i uczciwi, szybko odkrywają, że Kalinę chciał ktoś wrobić, zwłaszcza kiedy zaczyna zeznawać fertyczna Marcysia, która sobie Wojtka bardzo upodobała po tym, jak nie nastawał na jej cnotę. Tytułowa krzyżówka z “Przekroju” pozwala udowodnić mordercy, że nie jest tym, za kogo się podaje.
Się je: domową kiełbasę (pod nalewkę), kapuśniak, słoninę i chleb (się wozi do więzienia); salceson, podgardlankę, krakowską, śledziki i nóżki w galarecie (gościom); ciastka, kruche rogaliki z dżemem; rybę w galarecie i pieczonego kurczaka (dla zaimponowania panience), truskawki z ogrodu, niesypane, wczorajsze kanapki z serem (milicja), jajecznicę z sześciu jaj, trzy porcje ruskich pierogów, litr mleka i kilka kawałków chleba (Wojtek), zupę pomidorową i naleśniki z serem (w barze mlecznym), kanapki z łososiem i z kawiorem, parę gatunków serów (u pana dyrektora), śledzia (a potem się chce pić), chleb, masło, kiełbasę, ser, marmoladę, miód i wreszcie jajecznicę z pół kopy jaj (na pięciu chłopa), domowe ciasto, bułki z kiełbasą serdelową, barszcz ukraiński, jaja sadzone z kaszą gryczaną i naleśniki z serem (znów bar mleczny).
Się pali: “Sporty”, „Winstony”, fajkę.
Się pije: piwo, nalewkę domowej roboty, koniak (chociaż można też mieć go w dupie), dobrą kawę, wino, wódkę, sok pomarańczowy (oczywiście podawany w karafce), śliwowicę, żytnią, żytnią eksportową, nalewkę z czarnej porzeczki (sama witamina).
Damsko-męsko:
Wprawdzie kilkakrotnie zaczepiały go usłużne dziewczęta, ale Wojtek bał się ich i uciekał. Zbyt dużo nasłuchał się w więzieniu o najrozmaitszych chorobach, a poza tym Zenon surowo mu zabronił zadawać się z takimi kobietami.
Chwilami przychodziło mu do głowy, że mógłby to osiągnąć siłą, że może powinien być gwałtowny, brutalny. „Wezmę ją siłą — myślał — a potem niech się dzieje, co chce”. I z mocnym postanowieniem użycia przemocy jechał do niej.
Każdy chłop zbytnik, choćby nawet i dyrektor.
Się podkpiwa:
(...) żeby się nas nie przestraszyła.
- A dlaczego miałaby się nas przestraszyć? - uśmiechnął się Kociuba. - Co to my nie sympatyczne chłopaki, czy co?
- Widzę, że zaczynasz robić postępy jako psycholog - uśmiechnął się Olszewski.
- A ty natomiast wyspecjalizowałeś się w zawodzie satyryka - odparował Kociuba. - Niedługo zaczniesz pisywać teksty do któregoś z kabaretów.
Sierżant skrzywił się z niesmakiem. - Z ogrodnikiem flirtował nie będę. Nie lubię.
Inne tego autora, inne z tej serii.
#153
Napisane przez Zuzanka w dniu środa listopada 18, 2026
Link permanentny -
Kategoria:
Czytam -
Tagi:
kryminal, panowie, prl, z-jamnikiem
- Skomentuj
Po ataku 11 września amerykański rząd forsuje wprowadzenie powszechnej inwigilacji, twierdząc, że informacje pozwolą im uchronić się przed terrorystami. Z perspektywy 2026 można przewrócić oczami, ale w serialu mamy 2011. Genialny informatyk Harold Finch pisze kod Maszyny, programu, który jest w stanie określić na podstawie danych z kamer ulicznych, podsłuchów i urządzeń elektronicznych, kto potencjalnie jest niebezpieczny albo w niebezpieczeństwie. CIA bierze program, ale interesują ich tylko ci, którzy zagrażają systemowi. Przeskakujemy o kilka lat, Finch rekrutuje staczającego się weterana służb specjalnych, nazywa go Johnem Reese i proponuje mu szansę odkupienia - będą razem ratować tych, których CIA uznało za nieistotnych. Początkowo to bardziej sensacyjna strzelanka niż zapowiadany science-fiction, ale warto wytrzymać dwa pierwsze, skądinąd trzymające w napięciu sezony, żeby zaczęło się robić ciekawiej, gdy wyjaśnia się przeszłość obu panów, a zamiast prostej sprawy rozwiązywanej strzałem w kolano, zaczynają się bardziej filozoficzne rozważania o AI. Im dalej, tym mroczniej, aż do finału.
Wiem, 103 odcinki mogą odstraszyć, ale mam wrażenie, że minęło szybko. Za serialem stoją twórcy wcześniejszego “Lost”, co łatwo poznać po recyklingu aktorów, i późniejszego ”Westworld”, które kreatywnie rozwija wątek, dokąd może doprowadzić rozwój samoświadomości sztucznej inteligencji; są emocje. Wesoła, choć niekoniecznie bezproblemowa ekipa, zasilona przez hakerkę, dwójkę policjantów, wyszkolonego psa i psychopatyczną zabójczynię, sukcesywnie gromadząca się wokół Maszyny, walcząca z całym światem o zachowanie ludzkiego życia nawet tam, gdzie nie jest cenione wysoko, korzysta z zaskakująco aktualnych rozwiązań, które dziś już jest w zasięgu każdego domowego komputera, jeśli podepnie się go pod odpowiednie źródła danych. Jest trochę zabawy formą, bo brakuje chyba tylko odcinka z musicalem - jest heist, komedia, rom-com, mafia (w tym gangsterzy łotewscy czy z Pruszkowa[1]), wielkie zepsute korporacje, szpiedzy, finta w fincie, wirtualna rzeczywistość i symulacja komputerowa (pamiętacie odcinek “Community” z rzutem kostką?); wszystko zgrabnie poskładane, chociaż czasem za dużo strzelania. Oczywiście mam mnóstwo zarzutów co do logiki niektórych rozwiązań fabularnych, czasem szłam po większy kołek do zawieszania niewiary, czasem byłam zwyczajnie rozśmieszona, ale przez cały czas bawiłam się przednio. Jak macie kilka miesięcy na oglądanie, to się nada.
[1] Podziwiałam risercz, bo twarze należycie kartoflane, ale kiedy okazało się, że jeden z gangsterów ma ksywę “Ziom”, czytaj: [ZAI-uhm], to jednak uśmiechnęłam się pod wąsem.
Napisane przez Zuzanka w dniu wtorek listopada 17, 2026
Link permanentny -
Kategorie:
Oglądam, Seriale
- Skomentuj
[11.10.2026]
Poszłam do Ogrodu Botanicznego oglądać dalie, ale tematem przewodnim było ustalenie, gdzie jest ta wata cukrowa, co ją czuć przy wejściu do ogrodu. Ale nie znaleźliśmy ku smutkowi nastolatki, która już się nastawiła. Niebo straszyło przedburzowo, ale chyba ostatecznie nic nie spadło. W zasadzie czemu nie chodzę do Botanika co tydzień wiosną, latem i jesienią? Bo zimą to wiem, czemu, wtedy śpię.









GALERIA ZDJĘĆ.
Napisane przez Zuzanka w dniu poniedziałek listopada 16, 2026
Link permanentny -
Kategorie:
Fotografia+, Moje miasto -
Tag:
ogrod-botaniczny
- Komentarzy: 2
Do moszawu przyjeżdża etnolożka, chce rozmawiać o tradycji i genderze. Jej rozmówczyni, Ruta, nauczycielka hebrajskiego, współwłaścicielka szkółki ogrodniczej, opowiada o tym i o owym, czyta swoje opowiadania, a z rozmów tych wyłania się dramatyczna, wielopokoleniowa historia o miłości, nienawiści, przemocy, zbrodniach i utracie. Opowieści Ruty przeplatają się z jej wspomnieniami, którymi już niekoniecznie się z naukowczynią dzieli, bo dotyczą jej i jej rodziny. Powracającym wątkiem jest utrata dziecka, która dotknęła zarówno Rutę, jak i jej babkę, Rut. Przyczyny tragedii były inne, ale żałoba naznaczyła je obie. Jednak to też historia mężczyzn - ekscentrycznego dziadka Ze’eva, któremu brat przywiózł woła, żonę - wspomnianą Rut - i rodzinnego mausera oraz męża Ruty, Eitana, którego z samemu sobie wymierzonej kary wyrwała konieczność zemsty.
Świetnie napisana, niejednoznaczna, bogato przetykana biblijnymi cytatami saga rodzinna, jeszcze z czasów, kiedy nie było otwartej wojny między Izraelem a Palestyną.
#152
Napisane przez Zuzanka w dniu niedziela listopada 15, 2026
Link permanentny -
Kategoria:
Czytam -
Tagi:
2026, beletrystyka, panowie
- Skomentuj
Oczywiście, że wolałabym przeczytać powieść, ale chyba wszystkie już przeczytałam, więc zostają opowiadania.
Wspólnym mianownikiem jest Bałtyk, czy bohaterami są Niemcy, Polacy, Żydzi czy Mennonici. Niektóre historie są współczesne, inne z przeszłości. W “Mimesis” opuszczona przez mieszkańców wieś staje się schronieniem dla uciekiniera; po latach ktoś odzyskuje nadpaloną Księgę. ”Poczta rowerowa” to historia odchodzenia niewidzącego pana Lucjana, który do ostatniej chwili czekał na hebrajską Biblię wydrukowaną braillem; odwiedzający go chłopak rozwozi podziemną prasę, bo w Stoczni się dzieje. W ”Depce-Rzepce” narrator ukradkiem kupuje ryby od rybaka w latach 70., bo w sklepach nie ma. ”Öland” to opowieść o Włochu, który jako dziecko trafił na skalistą, zimną wyspę i do ostatka próbował wrócić do swojej ojczyzny. W “Doktorze Czengu” wdowiec próbuje odnaleźć chiński sklep, w którym umarła jego żona, ale wyprawę przerywa atak na WTC 11 września. Bardzo refleksyjna jest ”Ucieczka do Egiptu”, nie ufamy uchodźcom, choćby się chcieli integrować. I kilka innych, które miło się czytało, ale już po kilku dniach nic nie pamiętam, nie robię notatek.
Inne tego autora.
#151
Napisane przez Zuzanka w dniu piątek listopada 13, 2026
Link permanentny -
Kategoria:
Czytam -
Tagi:
2026, beletrystyka, opowiadania, panowie
- Skomentuj
Jakby Vonnegut i Pratchett zdecydowali się napisać książkę o wojnie w małym miasteczku pod Monachium, to byłaby to właśnie ta książka. Narratorem jest antropomorficzna personifikacja, dość zarobiona, wszak ledwo skończyła się I, to zaczęła się II wojna światowa. Ale mimo natłoku obowiązków spotyka kilka razy Liesel, małą dziewczynkę, która traci brata podczas podróży pociągiem, a potem zostaje oddana do “dobrej rodziny” Humermannów, nie wiadomo dlaczego, matka znika. Pierwszą książkę - “Podręcznik grabarza” - kradnie podczas pogrzebu brata, mimo że jeszcze nie nauczyła się czytać. Z czytaniem idzie mozolnie, na szczęście przyszywany Papa spędza z nią bezsenne noce i cierpliwie ją uczy, wyraz po wyrazie. Bo rodzina, do której trafiła Liesel, rzeczywiście jest dobra, mimo szorstkości. Szkoła, boisko, a na boisku przyjaźń z Rudym, coraz większy kryzys, bo wojna dotyka nawet małe miasteczka, znikają żydowscy mieszkańcy, a Frau Diller nie sprzeda nic, jeśli się nie przywita z nią głośnym “Heil Hitler”. I nagle na progu Humermannów pojawia się wycieńczony Żyd, Max. Rodzina robi więc to, co dobra niemiecka rodzina powinna w takiej sytuacji zrobić - ukrywa go w piwnicy. Liesel, najpierw nieco naiwna, szybko dorasta.
Jeśli choć przez chwilę obawiałyście się, że to jedna z tych książek, w której romantyzuje się nazizm czy obozy koncentracyjne, to nie musicie. To wzruszająca i jednocześnie ironiczna opowieść o dojrzewaniu, rodzinie, miłości, zaufaniu, odwadze i o tym, że książki potrafią zmienić życie człowieka. Oczywiście w finale łezka mi pociekła, wcale się nie wstydzę.
#150
Napisane przez Zuzanka w dniu wtorek listopada 10, 2026
Link permanentny -
Kategoria:
Czytam -
Tagi:
2026, beletrystyka, panowie
- Skomentuj
[27.04 / 3.05.2025]
Za oknem listopad na pełnej, brązowo-szaro-buro-czarno, dziś 0 stopni i mgła, ale nie taka ładna jak wczoraj, kiedy była podświetlona słonkiem, tylko zimna i posępna. Zmarzły mi paluszki, w dalszym ciągu nie posadziłam tulipanów, ba, nawet cebulek nie kupiłam. W piekarni mówili, że w wolną środę 11 listopada ma być cieplej, ale to raczej nędznie 5 stopni, a nie 15. Wyciągam więc te momenty, kiedy świat miał kolory, a poranne spotkanie z K. na Cytadeli robiło mi tydzień. W tym roku wprawdzie byłam raz na Cytadeli, ale tylko na krótki spacer z kawą i ciastkiem, jeszcze wegetacja się nie zaczęła nawet.

>
GALERIA ZDJĘĆ.
Napisane przez Zuzanka w dniu niedziela listopada 8, 2026
Link permanentny -
Kategorie:
Fotografia+, Moje miasto -
Tagi:
cmentarz, cytadela
- Skomentuj
Rzadko mi się zdarza, że nie wiem, o czym właśnie przeczytałam. Ale to jedna z takich książek - bohater szuka oświecenia, kolejno przechodzi przez bycie braminem, ascetą, rozpustnikiem i bogaczem, żeby wreszcie zostać przewoźnikiem i znaleźć sens życia w słuchaniu tego, co mówi rzeka. Serio, to wszystko. Najlepiej chyba podsumowuje całość to zdanie: “Gowindo - rzekł pewnego razu Siddhartha do przyjaciela - Gowindo, chodź ze mną pod drzewo banyana, będziemy kontemplowali”. Możecie wypuścić powietrze, nic nie zaszło, siedzieli i kontemplowali, każdy sobie. Po trzech nutkach zgaduję, skąd Coelho czerpał natchnienie. Nie że się źle czyta, ale to nie jest powieść dla plot junkie.
Inne tego autora.
#149
Napisane przez Zuzanka w dniu sobota listopada 7, 2026
Link permanentny -
Kategoria:
Czytam -
Tagi:
2026, beletrystyka, panowie
- Skomentuj
Gregor Samsa przesypia budzik, co jest o tyle problematyczne, że przez to spóźni się do pracy. Wprawdzie jej nie lubi, ale poczucie obowiązku jest silne - próbuje znaleźć jakąś sensowną wymówkę, kiedy dociera do niego, że w nocy przekształcił się w ogromnego robaka. Oswojenie nowego ciała, zrozumienie, że nie jest w stanie się porozumieć z rodziną. A rodzina jest słusznie zaniepokojona, bo Georg był jedyną pracującą osobą w rodzinie, a ze względu na to, że nie jest w stanie opuścić mieszkania, już nie zarabia. Rodzina się od niego odsuwa, wszyscy podejmują działania zarobkowe, coraz bardziej krzywym okiem patrząc na to obrzydlistwo; Georg to rozumie, sam by się sobą brzydził. Więc finalnie umiera, trochę z głodu, trochę z braku sensu życia, a rodzina jedzie na piknik.
Jak pewnie już zauważyłyście, słaba jestem w realizm magiczny, więc umówmy się, że potraktuję tę nowelę jako humoreskę. Jedyną rozrywką Georga jest wycinanie laubzegą w drewnie i chyba tego najbardziej mu brakuje, kiedy staje się robakiem. Czytałam kilka analiz o depresji, utylitaryzmie, toksycznej rodzinie, to wszystko pewnie też pasuje, ale jestem w stanie zrozumieć, że nie chciało mu się iść do nielubianej pracy.
Inne tego autora.
#148/#27
Napisane przez Zuzanka w dniu piątek listopada 6, 2026
Link permanentny -
Kategorie:
Słucham (literatury), Czytam -
Tagi:
2026, beletrystyka, panowie
- Skomentuj
Rzecz się dzieje w starożytnym Babilonie. Do miasta przyjeżdża przybysz z Północy (blond włosy, bursztyny, wiadomo, rodak) i już pierwszej nocy, kiedy setnicy pokazują mu miasto, natyka się na przestępstwo. Ktoś zaprawił bogatego kupca w głowę i skradł mu ogromny majątek. Złoczyńca ucieka, a goniącego go żołnierza traktuje z łuku dość specyficzną strzałą. Jako że to starożytność, nie ma mikrośladów czy odcisków palców, ale da się ustalić, kto o specyficznej transakcji mógł wiedzieć, pójść śladem pieniędzy oraz przeanalizować strzałę, a na końcu zostawić na zarozumiałego przestępcę pułapkę. Jest i wątek miłosny, bo przecież wszystko, co dobre, kończy się ślubem, nawet jeśli jedno z pary jest w niewoli.
Cały czas liczyłam na to, że sztafaż jest sprytnie zamaskowanym PRL-em, ale nie. To rzetelnie, choć dość stronniczo, odrobiony kawałek starożytnej historii z wierzeniami, zwyczajami, miarami i kulturą starożytnej Mezopotamii. Trochę bawiąc-uczyć, trochę sensacyjki, całość mocno niekoniecznie.
Inne tego autora.
#147/#26
Napisane przez Zuzanka w dniu środa listopada 4, 2026
Link permanentny -
Kategorie:
Słucham (literatury), Czytam -
Tagi:
2026, kryminal, panowie
- Skomentuj