Menu

Zuzanka.blogitko

Ta ruda metalówa, co ma bloga o gotowaniu

Więcej o kryminał

Zygmunt Zeydler-Zborowski - Krzyżówka z “Przekroju”

To jedno z tych śledztw, gdzie nie pojawia się major Downar. Czemu? Bo praca w milicji to nie jest miód i orzeszki.

Dałbym wam do pomocy Downara, ale on, biedaczysko, ciągle jeszcze w szpitalu.
- A właśnie - ożywił się Olszewski. - Zapomniałem zapytać, jak jego zdrowie?
- Trochę lepiej, ale musi jeszcze jakiś czas pobyć na obserwacji.
- Co to właściwie jest?
- Jakieś sprawy żołądkowe. Nerwica, oczywiście. Cóż chcecie...? W naszej robocie to albo owrzodzenie żołądka, albo w ogóle do zakładu psychiatrycznego. Tylko ten, kto u nas nie pracuje, nie zdaje sobie sprawy, jakiego rodzaju to robota. Myślę, że Downar niedługo pójdzie na emeryturę. Należy mu się to.

Zanim to zbrodni dojdzie, poznajemy Wojtka Kalinę, wiejskiego chłopaka, który wdał się - z miłości do pewnej eleganckiej Beaty, zdecydowanie poza jego ligą - w handel dolarami i trafił do więzienia. Wychodzi, do rodziców na wieś wracać się wstydzi, zresztą ojciec go wyklął, zniechęca się szybko narzuconą pracą w fabryce, wraca więc do dawnych kumpli i załapuje na fuchę ogrodnika w podwarszawskim pałacyku. Nieco dziwnego ogrodnika, bo każą mu się szkolić w sztukach walki i boksie, a do tego zakazują palenia i picia. Szybko okazuje się, że pałacyk jest luksusową szulernią dla dolarowych gości, a Wojtek jest przydatny do wprowadzenia porządku, jeśli trzeba. I jakoś to działa, chociaż Wojtkowi doskwiera nuda, do momentu, kiedy wezwany przez swojego szefa do warszawskiego mieszkania znajduje jego (szefa) zwłoki. Przerażony wizją recydywy ucieka z miejsca zbrodni i zaczyna się ukrywać, planując ucieczkę z kraju (”najlepiej do Ameryki Południowej, do Argentyny. Tam, bracie, taki kraj, że jak się zakopiesz w jakiej dziurze, to sam diabeł cię nie znajdzie. Słyszałem, że oni tam nawet żadnych dowodów osobistych nie wymagają. Możesz powiedzieć jakie chcesz nazwisko i każdy ci wierzy na słowo”). Na szczęście śledztwo prowadzą Olszewski i Kociuba, dokładni i uczciwi, szybko odkrywają, że Kalinę chciał ktoś wrobić, zwłaszcza kiedy zaczyna zeznawać fertyczna Marcysia, która sobie Wojtka bardzo upodobała po tym, jak nie nastawał na jej cnotę. Tytułowa krzyżówka z “Przekroju” pozwala udowodnić mordercy, że nie jest tym, za kogo się podaje.

Się je: domową kiełbasę (pod nalewkę), kapuśniak, słoninę i chleb (się wozi do więzienia); salceson, podgardlankę, krakowską, śledziki i nóżki w galarecie (gościom); ciastka, kruche rogaliki z dżemem; rybę w galarecie i pieczonego kurczaka (dla zaimponowania panience), truskawki z ogrodu, niesypane, wczorajsze kanapki z serem (milicja), jajecznicę z sześciu jaj, trzy porcje ruskich pierogów, litr mleka i kilka kawałków chleba (Wojtek), zupę pomidorową i naleśniki z serem (w barze mlecznym), kanapki z łososiem i z kawiorem, parę gatunków serów (u pana dyrektora), śledzia (a potem się chce pić), chleb, masło, kiełbasę, ser, marmoladę, miód i wreszcie jajecznicę z pół kopy jaj (na pięciu chłopa), domowe ciasto, bułki z kiełbasą serdelową, barszcz ukraiński, jaja sadzone z kaszą gryczaną i naleśniki z serem (znów bar mleczny).

Się pali: “Sporty”, „Winstony”, fajkę.

Się pije: piwo, nalewkę domowej roboty, koniak (chociaż można też mieć go w dupie), dobrą kawę, wino, wódkę, sok pomarańczowy (oczywiście podawany w karafce), śliwowicę, żytnią, żytnią eksportową, nalewkę z czarnej porzeczki (sama witamina).

Damsko-męsko:

Wprawdzie kilkakrotnie zaczepiały go usłużne dziewczęta, ale Wojtek bał się ich i uciekał. Zbyt dużo nasłuchał się w więzieniu o najrozmaitszych chorobach, a poza tym Zenon surowo mu zabronił zadawać się z takimi kobietami.

Chwilami przychodziło mu do głowy, że mógłby to osiągnąć siłą, że może powinien być gwałtowny, brutalny. „Wezmę ją siłą — myślał — a potem niech się dzieje, co chce”. I z mocnym postanowieniem użycia przemocy jechał do niej.

Każdy chłop zbytnik, choćby nawet i dyrektor.

Się podkpiwa:

(...) żeby się nas nie przestraszyła.
- A dlaczego miałaby się nas przestraszyć? - uśmiechnął się Kociuba. - Co to my nie sympatyczne chłopaki, czy co?

- Widzę, że zaczynasz robić postępy jako psycholog - uśmiechnął się Olszewski.
- A ty natomiast wyspecjalizowałeś się w zawodzie satyryka - odparował Kociuba. - Niedługo zaczniesz pisywać teksty do któregoś z kabaretów.
Sierżant skrzywił się z niesmakiem. - Z ogrodnikiem flirtował nie będę. Nie lubię.

Inne tego autora, inne z tej serii.

#153

Napisane przez Zuzanka w dniu środa listopada 18, 2026

Link permanentny - Kategoria: Czytam - Tagi: kryminal, panowie, prl, z-jamnikiem - Skomentuj


Jerzy Edigey - Strzała z Elamu

Rzecz się dzieje w starożytnym Babilonie. Do miasta przyjeżdża przybysz z Północy (blond włosy, bursztyny, wiadomo, rodak) i już pierwszej nocy, kiedy setnicy pokazują mu miasto, natyka się na przestępstwo. Ktoś zaprawił bogatego kupca w głowę i skradł mu ogromny majątek. Złoczyńca ucieka, a goniącego go żołnierza traktuje z łuku dość specyficzną strzałą. Jako że to starożytność, nie ma mikrośladów czy odcisków palców, ale da się ustalić, kto o specyficznej transakcji mógł wiedzieć, pójść śladem pieniędzy oraz przeanalizować strzałę, a na końcu zostawić na zarozumiałego przestępcę pułapkę. Jest i wątek miłosny, bo przecież wszystko, co dobre, kończy się ślubem, nawet jeśli jedno z pary jest w niewoli.

Cały czas liczyłam na to, że sztafaż jest sprytnie zamaskowanym PRL-em, ale nie. To rzetelnie, choć dość stronniczo, odrobiony kawałek starożytnej historii z wierzeniami, zwyczajami, miarami i kulturą starożytnej Mezopotamii. Trochę bawiąc-uczyć, trochę sensacyjki, całość mocno niekoniecznie.

Inne tego autora.

#147/#26

Napisane przez Zuzanka w dniu środa listopada 4, 2026

Link permanentny - Kategorie: Słucham (literatury), Czytam - Tagi: 2026, kryminal, panowie - Skomentuj


Zdenka Hadrbolcova - Parasol pani Czernej

Lata 30. XX wieku. Na praskim Żiżkowie zostaje zamordowany niejaki Andres. Sierżant Broż zostaje oddelegowany do śledztwa również ze względu na to, że zbrodnia miała miejsce przy tej samej ulicy, przy której mieszka, co z jednej strony cieszy jego żonę, bo ma dostęp do ploteczek, z drugiej - męża nie ma w domu. Brożowi to nie przeszkadza, bo jak większość mężczyzn, jakich poznajemy podczas śledztwa, nienawidzi kobiet. Za to doskonale się dogaduje ze swoim zwierzchnikiem, komisarzem Suchanem, który nie raz i nie dwa komplementuje podwładnego (”Panie Broż, nigdy już nie chcę nikogo innego widzieć przy sobie prócz pana. Pan jest światłem moich oczu…”). Wracając do morderstwa, pan Andres parał się handlem, w jego mieszkaniu znaleziono diament i herbowy ametyst, co pozwala podejrzewać, że być może został zamordowany podczas rabunku, chociaż oczywiście podejrzana jest jego żona, którą denat za życia poniewierał. Chwilę później podejrzanych jest cała gromada, a do wyjaśnienia sprawy konieczne jest rozebranie parasola niejakiej pani Czernej, którą Andresowie znali jeszcze z Wiednia.

To takie bardziej patologiczne klimaty - wszyscy piją, panowie potrafią sobie ulżyć pod akacją lub głośno wysmarkać, nawet najbardziej obrzydliwi zdradzają żony, wszyscy wszystkim zazdroszczą i się szpiegują. Między wierszami pojawiają się “zabawne” anegdotki o macaniu “czternasto-piętnastoletnich kóz” czy już zwyczajnie przykre wspomnienia wykorzystania nastolatek.

Seksizm codzienny:
Wiadomo, babę trzeba krótko trzymać, żeby się nie urwała.
Na dodatek myśl, że owe dwie rywalki, pani Andresowa i pani Kofy, w innych czasach zostałyby bez ceregieli spalone na stosie jako czarownice. “I pewnie te pozostałe baby także” - z satysfakcją dokończył myśl Suchan. Opanowała go zawziętość.

Się pije: kawę, koniak, herbatę, wodę sodową, czerwone wino o barwie krwi, śliwowicę.

Się je: zupę, kiełbasę z cebulą, chleb dla diabetyków, suchy chleb, wieprzowiną.

Się podziwia: spory gipsowy odlew Panny Marii z Lourdes w owej białej, a błękitnej od spodu szacie.

Się pali: austriackie sporty.

Się ogłasza w prasie:

„Szukam szczęścia w przygodzie. Jestem blondynką, mam lat osiemnaście, bez przesądów. Hasło: Wiek nie gra roli". Albo! „Damę, za którą szedłem we wtorek po ulicy Spalenej, pytam, czy zawarcie znajomości jest możliwe? Hasło: Czarny kapelusz”. A także: „Ogłaszam, że długów mojej małżonki, Anny Karowej, płacić nie będę. Alojzy Kara”

Inne z tej serii.

#143

Napisane przez Zuzanka w dniu piątek października 23, 2026

Link permanentny - Kategoria: Czytam - Tagi: 2026, kryminal, panowie, z-jamnikiem - Skomentuj


Milena Wójtowicz - Alter ego

Sabina jest szczęśliwa, bo w firmie trwa kontrola ze skarbówki. Nie że jej padło na głowę, ale zdecydowanie na uszy - uwielbia głos inspektora Majewskiego i stara się przedłużać czas kontroli, żeby nasycić się pięknym brzmieniem jego głosu (a z poprzednich tomów pamiętamy, że zdarzało się jej jeździć pod dom kontrolera i obserwować, mimo delikatnych sugestii Piotrusia, że to niezbyt zdrowe). Jest też zaniepokojona, bo do Brzegu zjeżdżają z międzynarodowego tournee ojciec i matka; matka-strzyga, a ojciec z kolei obdarzony głosem, którego nienawidzi zarówno Sabina, jak i jej zmarła babka. Usiłuje wprowadzić rozdział między swoją rodziną a normalnym życiem, obawiając się, że komentarz o głosie ojca może rozwścieczyć jej matkę, a to niekoniecznie dobrze się skończy. Zabiera więc część ekipy do lasu, w teorii, żeby sprawdzić, czy nie ma w lesie magicznych odpadów, ale tak naprawdę, żeby być daleko od rodzinnej dramy. Tyle że znika. Najpierw na chwilę i odnajduje się w zapadlisku pod ziemią, potem już na tyle trwale, że do akcji włączają się wilkołaki, wampiry (a konkretnie Władzio) i bardzo entuzjastyczny czupakabra. Historia jest dość krótka, ale zostaje wyjaśniona kwestia złola z poprzedniego tomu, na szczęście dodatkowo w książce są dwa opowiadania - jedno o pechowych łowcach potworów, drugie o mumiach w piramidzie, które wychodzą i straszą.

Tak jak teraz szłam przez kolejne strony jak przecinak, to zdecydowanie za drugim razem (bo będzie drugi) będę już powoli delektować się lekturą, bo warto.

Inne tej autorki.

#137

Napisane przez Zuzanka w dniu wtorek października 13, 2026

Link permanentny - Kategoria: Czytam - Tagi: 2026, kryminal, panie, sf-f - Skomentuj


Milena Wójtowicz - Vice Versa

Znamy już kilkoro z nienormatywnych mieszkańców Brzegu i okolic, teraz pojawia się ich więcej. Sabina przysposobiła sobie jako asystentkę i podopieczną Żanetę, która ma w sobie krew dziadów borowych, co czyni z niej babę borową. Żaneta studiuje ochronę środowiska, bo może przekuć swoje zdolności w coś dobrego i jeszcze dostać na to granty. Tyle że ktoś ją śledzi. Ludmiła, współposiadająca z seniorką Strzelecką Siedlisko Rekreacji, okazuje się być potomkinią łowców potworów, na emeryturze, ale to się może zmienić, bo w lasach pod Brzegiem zaczyna się coś niepokojącego z żywiołami dziać. Wilkołaki z Wrocławia zaczynają dziczeć i trzeba uruchomić kontakty w nienormatywnej policji, żeby trzymać rękę na pulsie. Do tego w jeziorze opodal miasta pojawił się cudem ocalały złoty cuś, który jest samotny i lubi muzykę. Do wesołej gromadki dołącza też Agnieszka, siostra Ewy, przyjaciółki Sabiny; nie jest nienormatywna, ale jest w policji i dużo rozumie, podobnie jak Ewa, człowiek-taran, ale w pozytywnym sensie. W trakcie akcji ekipa ma do czynienia ze stalkingiem, napadem i porwaniem, jednocześnie próbując przeprowadzić skomplikowany logistycznie transport cusia wielkości średniego dinozaura. I to zaburzenie żywiołów.

Skądinąd wiem, że akcja tego tomu zazębia się z “W świetle nocy” z innego cyklu, ale tu jeszcze nie jest to krytyczne w przeciwieństwie do części trzeciej, o czym niebawem. W każdym razie warto przed kolejnym tomem zacząć cykl o wampirach. Ja nie zaczęłam, więc trochę narzekałam, że są wzmianki o akcji spoza cyklu, zamiast wyjaśnienia, kto był tajemniczym zleceniodawcą asystentki Ewy.

Inne tej autorki.

#136

Napisane przez Zuzanka w dniu poniedziałek października 12, 2026

Link permanentny - Kategoria: Czytam - Tagi: 2026, kryminal, panie, sf-f - Komentarzy: 3


Milena Wójtowicz - Post Scriptum

Podwrocławski Brzeg. Małe miasto, wszyscy się znają, wiadomo więc, że specjalistką od BHP jest Sabina Piechota, a młody Piotr Strzelecki prowadzi coaching i terapię. Nie wszyscy jednak wiedzą, czemu ta dwójka prowadzi wspólnie - mimo rozbieżności kodów PKD - firmę, mimo że odpowiedź jest dość oczywista. Nie, nie łączy ich romans, za to miłość i owszem, ale platoniczna. Bo Sabina jest strzygą, a Piotr nie, ale też należy do koegzystującej i uczłowieczonej mniejszości nienormatywnych. Na co dzień wymaga to od nich nie lada opanowania, jako że Piechota ma krótki loncik i silną potrzebę rozrywania denerwujących ją osób na kawałki, pożera więc jako substytut niesamowite ilości wysoko przetworzonych cukrów, zaś Strzelecki w celu utrzymania zen - bo jak nie utrzyma, to będzie źle - wypala lawendowe świeczki i biega. Okazjonalnie mogą się jednak wykazać, bo wokół jest więcej nienormatywnych, którzy prowadzą firmy i dbają o bezpieczeństwo pracowników, a tych normatywnych czasem trzeba przekonać, że absolutnie nic dziwnego nie widzieli. Jednocześnie następują dwa incydenty - ktoś nieudolnie próbuje zabić jednego z pracowników znajomego zakładu przemysłowego, a grób pewnego szczególnie upartego nieboszczyka, którego Piotruś namawia na zaprzestanie nawiedzania rodziny, ktoś wysypuje mnóstwo soli. Niemiło.

Jakie to jest ładne i świeże! Przeczytałam już dwa kolejne tomy, więc absolutnie się z tej oceny nie wycofuję, nie że efekt nowości. Osadzenie nienormatywnych w małomiasteczkowej rzeczywistości i realiach XXI wieku, gdzie trzeba rozliczać faktury, żeby się Urząd Skarbowy nie przyczepił, a ustawy związane z BHP trzeba śledzić na bieżąco, jest urocze. Tak jak wspomniałam, nienormatywni się nie obnoszą, ale i tak ci, co powinni, swoje wiedzą, bo wszyscy wszystkich znają. Ale przymykają oko, bo w zasadzie to nienormatywni są przydatni. Chyba że komuś zaczynają przeszkadzać.

Inne tej autorki.

#135

Napisane przez Zuzanka w dniu sobota października 10, 2026

Link permanentny - Kategoria: Czytam - Tagi: 2026, kryminal, panie, sf-f - Komentarzy: 2