Menu

Zuzanka.blogitko

Ta ruda metalówa, co ma bloga o gotowaniu

Więcej o Czytam

Meir Shalev - Dwie niedźwiedzice

Do moszawu przyjeżdża etnolożka, chce rozmawiać o tradycji i genderze. Jej rozmówczyni, Ruta, nauczycielka hebrajskiego, współwłaścicielka szkółki ogrodniczej, opowiada o tym i o owym, czyta swoje opowiadania, a z rozmów tych wyłania się dramatyczna, wielopokoleniowa historia o miłości, nienawiści, przemocy, zbrodniach i utracie. Opowieści Ruty przeplatają się z jej wspomnieniami, którymi już niekoniecznie się z naukowczynią dzieli, bo dotyczą jej i jej rodziny. Powracającym wątkiem jest utrata dziecka, która dotknęła zarówno Rutę, jak i jej babkę, Rut. Przyczyny tragedii były inne, ale żałoba naznaczyła je obie. Jednak to też historia mężczyzn - ekscentrycznego dziadka Ze’eva, któremu brat przywiózł woła, żonę - wspomnianą Rut - i rodzinnego mausera oraz męża Ruty, Eitana, którego z samemu sobie wymierzonej kary wyrwała konieczność zemsty.

Świetnie napisana, niejednoznaczna, bogato przetykana biblijnymi cytatami saga rodzinna, jeszcze z czasów, kiedy nie było otwartej wojny między Izraelem a Palestyną.

#152

Napisane przez Zuzanka w dniu niedziela listopada 15, 2026

Link permanentny - Kategoria: Czytam - Tagi: 2026, beletrystyka, panowie - Skomentuj


Paweł Huelle - Opowieści chłodnego morza

Oczywiście, że wolałabym przeczytać powieść, ale chyba wszystkie już przeczytałam, więc zostają opowiadania.

Wspólnym mianownikiem jest Bałtyk, czy bohaterami są Niemcy, Polacy, Żydzi czy Mennonici. Niektóre historie są współczesne, inne z przeszłości. W “Mimesis” opuszczona przez mieszkańców wieś staje się schronieniem dla uciekiniera; po latach ktoś odzyskuje nadpaloną Księgę. ”Poczta rowerowa” to historia odchodzenia niewidzącego pana Lucjana, który do ostatniej chwili czekał na hebrajską Biblię wydrukowaną braillem; odwiedzający go chłopak rozwozi podziemną prasę, bo w Stoczni się dzieje. W ”Depce-Rzepce” narrator ukradkiem kupuje ryby od rybaka w latach 70., bo w sklepach nie ma. ”Öland” to opowieść o Włochu, który jako dziecko trafił na skalistą, zimną wyspę i do ostatka próbował wrócić do swojej ojczyzny. W “Doktorze Czengu” wdowiec próbuje odnaleźć chiński sklep, w którym umarła jego żona, ale wyprawę przerywa atak na WTC 11 września. Bardzo refleksyjna jest ”Ucieczka do Egiptu”, nie ufamy uchodźcom, choćby się chcieli integrować. I kilka innych, które miło się czytało, ale już po kilku dniach nic nie pamiętam, nie robię notatek.

Inne tego autora.

#151

Napisane przez Zuzanka w dniu piątek listopada 13, 2026

Link permanentny - Kategoria: Czytam - Tagi: 2026, beletrystyka, opowiadania, panowie - Skomentuj


Markus Zusak - Złodziejka książek

Jakby Vonnegut i Pratchett zdecydowali się napisać książkę o wojnie w małym miasteczku pod Monachium, to byłaby to właśnie ta książka. Narratorem jest antropomorficzna personifikacja, dość zarobiona, wszak ledwo skończyła się I, to zaczęła się II wojna światowa. Ale mimo natłoku obowiązków spotyka kilka razy Liesel, małą dziewczynkę, która traci brata podczas podróży pociągiem, a potem zostaje oddana do “dobrej rodziny” Humermannów, nie wiadomo dlaczego, matka znika. Pierwszą książkę - “Podręcznik grabarza” - kradnie podczas pogrzebu brata, mimo że jeszcze nie nauczyła się czytać. Z czytaniem idzie mozolnie, na szczęście przyszywany Papa spędza z nią bezsenne noce i cierpliwie ją uczy, wyraz po wyrazie. Bo rodzina, do której trafiła Liesel, rzeczywiście jest dobra, mimo szorstkości. Szkoła, boisko, a na boisku przyjaźń z Rudym, coraz większy kryzys, bo wojna dotyka nawet małe miasteczka, znikają żydowscy mieszkańcy, a Frau Diller nie sprzeda nic, jeśli się nie przywita z nią głośnym “Heil Hitler”. I nagle na progu Humermannów pojawia się wycieńczony Żyd, Max. Rodzina robi więc to, co dobra niemiecka rodzina powinna w takiej sytuacji zrobić - ukrywa go w piwnicy. Liesel, najpierw nieco naiwna, szybko dorasta.

Jeśli choć przez chwilę obawiałyście się, że to jedna z tych książek, w której romantyzuje się nazizm czy obozy koncentracyjne, to nie musicie. To wzruszająca i jednocześnie ironiczna opowieść o dojrzewaniu, rodzinie, miłości, zaufaniu, odwadze i o tym, że książki potrafią zmienić życie człowieka. Oczywiście w finale łezka mi pociekła, wcale się nie wstydzę.

#150

Napisane przez Zuzanka w dniu wtorek listopada 10, 2026

Link permanentny - Kategoria: Czytam - Tagi: 2026, beletrystyka, panowie - Skomentuj


Herman Hesse - Siddhartha

Rzadko mi się zdarza, że nie wiem, o czym właśnie przeczytałam. Ale to jedna z takich książek - bohater szuka oświecenia, kolejno przechodzi przez bycie braminem, ascetą, rozpustnikiem i bogaczem, żeby wreszcie zostać przewoźnikiem i znaleźć sens życia w słuchaniu tego, co mówi rzeka. Serio, to wszystko. Najlepiej chyba podsumowuje całość to zdanie: “Gowindo - rzekł pewnego razu Siddhartha do przyjaciela - Gowindo, chodź ze mną pod drzewo banyana, będziemy kontemplowali”. Możecie wypuścić powietrze, nic nie zaszło, siedzieli i kontemplowali, każdy sobie. Po trzech nutkach zgaduję, skąd Coelho czerpał natchnienie. Nie że się źle czyta, ale to nie jest powieść dla plot junkie.

Inne tego autora.

#149

Napisane przez Zuzanka w dniu sobota listopada 7, 2026

Link permanentny - Kategoria: Czytam - Tagi: 2026, beletrystyka, panowie - Skomentuj


Franz Kafka - Przemiana

Gregor Samsa przesypia budzik, co jest o tyle problematyczne, że przez to spóźni się do pracy. Wprawdzie jej nie lubi, ale poczucie obowiązku jest silne - próbuje znaleźć jakąś sensowną wymówkę, kiedy dociera do niego, że w nocy przekształcił się w ogromnego robaka. Oswojenie nowego ciała, zrozumienie, że nie jest w stanie się porozumieć z rodziną. A rodzina jest słusznie zaniepokojona, bo Georg był jedyną pracującą osobą w rodzinie, a ze względu na to, że nie jest w stanie opuścić mieszkania, już nie zarabia. Rodzina się od niego odsuwa, wszyscy podejmują działania zarobkowe, coraz bardziej krzywym okiem patrząc na to obrzydlistwo; Georg to rozumie, sam by się sobą brzydził. Więc finalnie umiera, trochę z głodu, trochę z braku sensu życia, a rodzina jedzie na piknik.

Jak pewnie już zauważyłyście, słaba jestem w realizm magiczny, więc umówmy się, że potraktuję tę nowelę jako humoreskę. Jedyną rozrywką Georga jest wycinanie laubzegą w drewnie i chyba tego najbardziej mu brakuje, kiedy staje się robakiem. Czytałam kilka analiz o depresji, utylitaryzmie, toksycznej rodzinie, to wszystko pewnie też pasuje, ale jestem w stanie zrozumieć, że nie chciało mu się iść do nielubianej pracy.

Inne tego autora.

#148/#27

Napisane przez Zuzanka w dniu piątek listopada 6, 2026

Link permanentny - Kategorie: Słucham (literatury), Czytam - Tagi: 2026, beletrystyka, panowie - Skomentuj


Jerzy Edigey - Strzała z Elamu

Rzecz się dzieje w starożytnym Babilonie. Do miasta przyjeżdża przybysz z Północy (blond włosy, bursztyny, wiadomo, rodak) i już pierwszej nocy, kiedy setnicy pokazują mu miasto, natyka się na przestępstwo. Ktoś zaprawił bogatego kupca w głowę i skradł mu ogromny majątek. Złoczyńca ucieka, a goniącego go żołnierza traktuje z łuku dość specyficzną strzałą. Jako że to starożytność, nie ma mikrośladów czy odcisków palców, ale da się ustalić, kto o specyficznej transakcji mógł wiedzieć, pójść śladem pieniędzy oraz przeanalizować strzałę, a na końcu zostawić na zarozumiałego przestępcę pułapkę. Jest i wątek miłosny, bo przecież wszystko, co dobre, kończy się ślubem, nawet jeśli jedno z pary jest w niewoli.

Cały czas liczyłam na to, że sztafaż jest sprytnie zamaskowanym PRL-em, ale nie. To rzetelnie, choć dość stronniczo, odrobiony kawałek starożytnej historii z wierzeniami, zwyczajami, miarami i kulturą starożytnej Mezopotamii. Trochę bawiąc-uczyć, trochę sensacyjki, całość mocno niekoniecznie.

Inne tego autora.

#147/#26

Napisane przez Zuzanka w dniu środa listopada 4, 2026

Link permanentny - Kategorie: Słucham (literatury), Czytam - Tagi: 2026, kryminal, panowie - Skomentuj