Menu

Zuzanka.blogitko

Ta ruda metalówa, co ma bloga o gotowaniu

Zygmunt Zeydler-Zborowski - Krzyżówka z “Przekroju”

To jedno z tych śledztw, gdzie nie pojawia się major Downar. Czemu? Bo praca w milicji to nie jest miód i orzeszki.

Dałbym wam do pomocy Downara, ale on, biedaczysko, ciągle jeszcze w szpitalu.
- A właśnie - ożywił się Olszewski. - Zapomniałem zapytać, jak jego zdrowie?
- Trochę lepiej, ale musi jeszcze jakiś czas pobyć na obserwacji.
- Co to właściwie jest?
- Jakieś sprawy żołądkowe. Nerwica, oczywiście. Cóż chcecie...? W naszej robocie to albo owrzodzenie żołądka, albo w ogóle do zakładu psychiatrycznego. Tylko ten, kto u nas nie pracuje, nie zdaje sobie sprawy, jakiego rodzaju to robota. Myślę, że Downar niedługo pójdzie na emeryturę. Należy mu się to.

Zanim to zbrodni dojdzie, poznajemy Wojtka Kalinę, wiejskiego chłopaka, który wdał się - z miłości do pewnej eleganckiej Beaty, zdecydowanie poza jego ligą - w handel dolarami i trafił do więzienia. Wychodzi, do rodziców na wieś wracać się wstydzi, zresztą ojciec go wyklął, zniechęca się szybko narzuconą pracą w fabryce, wraca więc do dawnych kumpli i załapuje na fuchę ogrodnika w podwarszawskim pałacyku. Nieco dziwnego ogrodnika, bo każą mu się szkolić w sztukach walki i boksie, a do tego zakazują palenia i picia. Szybko okazuje się, że pałacyk jest luksusową szulernią dla dolarowych gości, a Wojtek jest przydatny do wprowadzenia porządku, jeśli trzeba. I jakoś to działa, chociaż Wojtkowi doskwiera nuda, do momentu, kiedy wezwany przez swojego szefa do warszawskiego mieszkania znajduje jego (szefa) zwłoki. Przerażony wizją recydywy ucieka z miejsca zbrodni i zaczyna się ukrywać, planując ucieczkę z kraju (”najlepiej do Ameryki Południowej, do Argentyny. Tam, bracie, taki kraj, że jak się zakopiesz w jakiej dziurze, to sam diabeł cię nie znajdzie. Słyszałem, że oni tam nawet żadnych dowodów osobistych nie wymagają. Możesz powiedzieć jakie chcesz nazwisko i każdy ci wierzy na słowo”). Na szczęście śledztwo prowadzą Olszewski i Kociuba, dokładni i uczciwi, szybko odkrywają, że Kalinę chciał ktoś wrobić, zwłaszcza kiedy zaczyna zeznawać fertyczna Marcysia, która sobie Wojtka bardzo upodobała po tym, jak nie nastawał na jej cnotę. Tytułowa krzyżówka z “Przekroju” pozwala udowodnić mordercy, że nie jest tym, za kogo się podaje.

Się je: domową kiełbasę (pod nalewkę), kapuśniak, słoninę i chleb (się wozi do więzienia); salceson, podgardlankę, krakowską, śledziki i nóżki w galarecie (gościom); ciastka, kruche rogaliki z dżemem; rybę w galarecie i pieczonego kurczaka (dla zaimponowania panience), truskawki z ogrodu, niesypane, wczorajsze kanapki z serem (milicja), jajecznicę z sześciu jaj, trzy porcje ruskich pierogów, litr mleka i kilka kawałków chleba (Wojtek), zupę pomidorową i naleśniki z serem (w barze mlecznym), kanapki z łososiem i z kawiorem, parę gatunków serów (u pana dyrektora), śledzia (a potem się chce pić), chleb, masło, kiełbasę, ser, marmoladę, miód i wreszcie jajecznicę z pół kopy jaj (na pięciu chłopa), domowe ciasto, bułki z kiełbasą serdelową, barszcz ukraiński, jaja sadzone z kaszą gryczaną i naleśniki z serem (znów bar mleczny).

Się pali: “Sporty”, „Winstony”, fajkę.

Się pije: piwo, nalewkę domowej roboty, koniak (chociaż można też mieć go w dupie), dobrą kawę, wino, wódkę, sok pomarańczowy (oczywiście podawany w karafce), śliwowicę, żytnią, żytnią eksportową, nalewkę z czarnej porzeczki (sama witamina).

Damsko-męsko:

Wprawdzie kilkakrotnie zaczepiały go usłużne dziewczęta, ale Wojtek bał się ich i uciekał. Zbyt dużo nasłuchał się w więzieniu o najrozmaitszych chorobach, a poza tym Zenon surowo mu zabronił zadawać się z takimi kobietami.

Chwilami przychodziło mu do głowy, że mógłby to osiągnąć siłą, że może powinien być gwałtowny, brutalny. „Wezmę ją siłą — myślał — a potem niech się dzieje, co chce”. I z mocnym postanowieniem użycia przemocy jechał do niej.

Każdy chłop zbytnik, choćby nawet i dyrektor.

Się podkpiwa:

(...) żeby się nas nie przestraszyła.
- A dlaczego miałaby się nas przestraszyć? - uśmiechnął się Kociuba. - Co to my nie sympatyczne chłopaki, czy co?

- Widzę, że zaczynasz robić postępy jako psycholog - uśmiechnął się Olszewski.
- A ty natomiast wyspecjalizowałeś się w zawodzie satyryka - odparował Kociuba. - Niedługo zaczniesz pisywać teksty do któregoś z kabaretów.
Sierżant skrzywił się z niesmakiem. - Z ogrodnikiem flirtował nie będę. Nie lubię.

Inne tego autora, inne z tej serii.

#153

Napisane przez Zuzanka w dniu środa listopada 18, 2026

Link permanentny - Kategoria: Czytam - Tagi: kryminal, panowie, prl, z-jamnikiem - Skomentuj

« Person of Interest

Skomentuj