Markus Zusak - Złodziejka książek

Jakby Vonnegut i Pratchett zdecydowali się napisać książkę o wojnie w małym miasteczku pod Monachium, to byłaby to właśnie ta książka. Narratorem jest antropomorficzna personifikacja, dość zarobiona, wszak ledwo skończyła się I, to zaczęła się II wojna światowa. Ale mimo natłoku obowiązków spotyka kilka razy Liesel, małą dziewczynkę, która traci brata podczas podróży pociągiem, a potem zostaje oddana do “dobrej rodziny” Humermannów, nie wiadomo dlaczego, matka znika. Pierwszą książkę - “Podręcznik grabarza” - kradnie podczas pogrzebu brata, mimo że jeszcze nie nauczyła się czytać. Z czytaniem idzie mozolnie, na szczęście przyszywany Papa spędza z nią bezsenne noce i cierpliwie ją uczy, wyraz po wyrazie. Bo rodzina, do której trafiła Liesel, rzeczywiście jest dobra, mimo szorstkości. Szkoła, boisko, a na boisku przyjaźń z Rudym, coraz większy kryzys, bo wojna dotyka nawet małe miasteczka, znikają żydowscy mieszkańcy, a Frau Diller nie sprzeda nic, jeśli się nie przywita z nią głośnym “Heil Hitler”. I nagle na progu Humermannów pojawia się wycieńczony Żyd, Max. Rodzina robi więc to, co dobra niemiecka rodzina powinna w takiej sytuacji zrobić - ukrywa go w piwnicy. Liesel, najpierw nieco naiwna, szybko dorasta.

Jeśli choć przez chwilę obawiałyście się, że to jedna z tych książek, w której romantyzuje się nazizm czy obozy koncentracyjne, to nie musicie. To wzruszająca i jednocześnie ironiczna opowieść o dojrzewaniu, rodzinie, miłości, zaufaniu, odwadze i o tym, że książki potrafią zmienić życie człowieka. Oczywiście w finale łezka mi pociekła, wcale się nie wstydzę.

#150