Ta ruda metalówa, co ma bloga o gotowaniu
Po ataku 11 września amerykański rząd forsuje wprowadzenie powszechnej inwigilacji, twierdząc, że informacje pozwolą im uchronić się przed terrorystami. Z perspektywy 2026 można przewrócić oczami, ale w serialu mamy 2011. Genialny informatyk Harold Finch pisze kod Maszyny, programu, który jest w stanie określić na podstawie danych z kamer ulicznych, podsłuchów i urządzeń elektronicznych, kto potencjalnie jest niebezpieczny albo w niebezpieczeństwie. CIA bierze program, ale interesują ich tylko ci, którzy zagrażają systemowi. Przeskakujemy o kilka lat, Finch rekrutuje staczającego się weterana służb specjalnych, nazywa go Johnem Reese i proponuje mu szansę odkupienia - będą razem ratować tych, których CIA uznało za nieistotnych. Początkowo to bardziej sensacyjna strzelanka niż zapowiadany science-fiction, ale warto wytrzymać dwa pierwsze, skądinąd trzymające w napięciu sezony, żeby zaczęło się robić ciekawiej, gdy wyjaśnia się przeszłość obu panów, a zamiast prostej sprawy rozwiązywanej strzałem w kolano, zaczynają się bardziej filozoficzne rozważania o AI. Im dalej, tym mroczniej, aż do finału.
Wiem, 103 odcinki mogą odstraszyć, ale mam wrażenie, że minęło szybko. Za serialem stoją twórcy wcześniejszego “Lost”, co łatwo poznać po recyklingu aktorów, i późniejszego ”Westworld”, które kreatywnie rozwija wątek, dokąd może doprowadzić rozwój samoświadomości sztucznej inteligencji; są emocje. Wesoła, choć niekoniecznie bezproblemowa ekipa, zasilona przez hakerkę, dwójkę policjantów, wyszkolonego psa i psychopatyczną zabójczynię, sukcesywnie gromadząca się wokół Maszyny, walcząca z całym światem o zachowanie ludzkiego życia nawet tam, gdzie nie jest cenione wysoko, korzysta z zaskakująco aktualnych rozwiązań, które dziś już jest w zasięgu każdego domowego komputera, jeśli podepnie się go pod odpowiednie źródła danych. Jest trochę zabawy formą, bo brakuje chyba tylko odcinka z musicalem - jest heist, komedia, rom-com, mafia (w tym gangsterzy łotewscy czy z Pruszkowa[1]), wielkie zepsute korporacje, szpiedzy, finta w fincie, wirtualna rzeczywistość i symulacja komputerowa (pamiętacie odcinek “Community” z rzutem kostką?); wszystko zgrabnie poskładane, chociaż czasem za dużo strzelania. Oczywiście mam mnóstwo zarzutów co do logiki niektórych rozwiązań fabularnych, czasem szłam po większy kołek do zawieszania niewiary, czasem byłam zwyczajnie rozśmieszona, ale przez cały czas bawiłam się przednio. Jak macie kilka miesięcy na oglądanie, to się nada.
[1] Podziwiałam risercz, bo twarze należycie kartoflane, ale kiedy okazało się, że jeden z gangsterów ma ksywę “Ziom”, czytaj: [ZAI-uhm], to jednak uśmiechnęłam się pod wąsem.