Menu

Zuzanka.blogitko

Ta ruda metalówa, co ma bloga o gotowaniu

O zimnym poranku w oparach kanalizacji

Ze sztuk użytkowych dostałam dziś czekoladę, albowiem nie połączyłam ze sobą dwóch faktów. Miasto moje wpadło na pomysł, że na Wzgórzu Przemysła odbuduje Zamek Królewski, żebyśmy też mieli. A że miało być dobrze, a wyszło jak zawsze, to przy pracach budowlanych poszedł w kanalizację cement i część Starego Rynku dostała w prezencie darmowe fontanny z zawartości kanalizacji. A ja dostałam do przeczytania karteczkę, że Muzeum Sztuk Użytkowych, mieszczące się na wyżej wymienionym wzgórzu, jest zamknięte do maja. Bo cement.

Srodze rozczarowana stwierdziłam, że skoro nie mogę kontynuować zimowego questu po muzeach, to chociaż dopiszę sobie coś do tworzonej od jakiegoś czasu z mozołem listy poznańskich miejsc kulinarnych. Słowem wyjaśnienia, lubię robotę nudną, żmudną i nikomu niepotrzebną, usiadłam więc (i dalej tak siedzę), żeby zindeksować swoje notki o poznańskich kawiarniach i restauracjach. I wyszło, że w kilku nie byłam, w kilku bywałam często, a o kilkunastu jakoś nie zebrało mi się, żeby napisać. Wierzę trochę w pierwsze wrażenie i jeśli po wyjściu skądś nie mam głębszych przemyśleń niż "no dobrze, nie jestem głodna", to jakoś brakuje mi tego drgnięcia w przestrzeni, żeby o tym pisać. A szkoda - bo na przykład do takiej amerykańskiej restauracyjki jak Alabama już nie pójdę, bo zlikwidowana[1], a za pierwszym było miło, ale jakoś się nie złożyło na następne. Przeglądając więc notki, doszłam do wniosku, że trzeba zagarnąć więcej terytorium i poszliśmy na czekoladę do omijanej do tej pory Cacao Republiki.

I drgnęło, jak najbardziej. Na dole kilka małych stolików, wymagających przytulania się do siebie, na górze stolików więcej, ale jeszcze mniejszych i otoczonych przez czerwone kanapy, więc jeszcze kameralniej i milej. Na ścianach stare reklamy czekolad[2], w karcie kawa, ciasta, croissanty, panini i czekolada. Gęsta, aromatyczna, nie za słodka. Zawsze wybieram czekoladę z przyprawami- tu czułam chili i kardamon. Jedyną wadą tego miejsca (bo ceny mimo bliskości Rynku miło umiarkowane) jest skromna liczba stolików i zbyt dużo ludzi, którzy chcą czekolady.

I żeby nie było, zawsze proponujemy, że zapłacimy za rozbitą filiżankę.

[1] I jak zwykle trafiłam na rozlane mleko, bo wczoraj spłonęło poddasze w pałacu Wąsowo, do którego się wybierałam wiosną.

[2] Które dalej są w sprzedaży, tylko nie w Polsce i niekoniecznie samodzielne, bo pod szyldami wielkich koncernów - Cailler, Van Houten czy Villars, które egzystowały gdzieś w pamięci w czasach PRL-u, po czym wróciły, kiedy można już było wyjechać poza Polskę.

Napisane przez Zuzanka w dniu niedziela luty 20, 2011

Link permanentny - Kategorie: Fotografia+, Moje miasto - Komentarzy: 6

« Business & Beauty - Śniłomisię »

Komentarze

cashew

Cacao Republika na Zamkowej? Nie wiedziałam, że jeszcze istnieje. Pamiętam jako miejsce spowite dymem papierosowym, ale w świetle nowej ustawy antynikotynowej pewnie skuszę się ponownie, bo jednak wolę czuć zapach czekolady :)

Zuzanka

Zdecydowanie czekolada i kawa, na ścianach znaczki, że się nie pali.

Pola

jak kiedys bede wybierala sie do Pozniania (nie bylam nigdy, wstyd!), to wydrukuje sobie Twoje niektore notki i zabiore w charakterze przewodnika;)

Zuzanka

@Pola, polecam się serdecznie :-)

autumn

Zuzanko, a może napisz przewodnik po poznańskich restauracjach ;-)

Zuzanka

@autumn, a jest sens? Robiąc listę miejsc, w których jadłam, okazało się, że części nie ma. Trzeba by aktualizować co jakiś czas.

Skomentuj