Menu

Zuzanka.blogitko

Ta ruda metalówa, co ma bloga o gotowaniu

O śnieżycach, ale takich bez śniegu

[8.03.2015]

Co roku trwa wyścig - czy da się trafić na szczyt kwitnienia śnieżyc w Śnieżycowym Jarze zanim wojsko pozamyka teren w celu rozsiania po okolicznych lasach nabojów i robienia hałasu. W tym roku może odrobinę (pun intended) przestrzeliłam, bo największy rozkwit ma mieć miejsce w ten (14-15.03) weekend, ale i tak było pięknie. 6 km spaceru przez nieco zabłocony las, rojące się mrowiska, motylki cytrynki rysujące w powietrzu koronkowe arabeski, śpiew ptaków i tłumy ludzi, często ze zwierzyną i przychówkiem. I mnóstwo drobnych kwiatków, wychylających się spod pojesiennych liści.

Zdaje się, że nie pokazywałam zdjęć z ubiegłego roku, bo mi padła płyta w komputerze, ale tak wyglądało w Jarze w 2009 roku (jakoś zaskakująco aktywna w ciąży byłam).

Jak trafić: myśmy jechali od strony wsi Starczanowo (tej koło Murowanej Gośliny), bezpośrednio przed wejściem do rezerwatu jest parking na polu (4 zł/auto). Można też podjechać od Uchorowa, ale nie jechałam tamtędy, więc nie wiem. Dla młodzieży mały plac zabaw (aczkolwiek ciężko przeforsować opcję, że najpierw spacer, potem plac, co poddaję pod rozwagę) oraz tuż obok młody wesoły koń, chętnie robiący za lokalnego gwiazdora, nawet bez zakąski.

Na facebookowej stronie Rezerwatu pojawiają się informacje o terminach i stanie zaawansowania kwiatostanu. I jeśli planujecie, tak jak my, że po spacerze fajnie byłoby udać się do Murowanej Gośliny na pizzę, to raczej zarezerwujcie miejsce, bo na taki pomysł wpada zapewne 1/3 odwiedzających.

GALERIA ZDJĘĆ.

PS Maciej, mam wrażenie, że Cię widziałam, ale minąłeś mnie w przelocie.

Napisane przez Zuzanka w dniu wtorek marca 10, 2015

Link permanentny - Tagi: śnieżycowy-jar, 2015 - Kategorie: Listy spod róży, Wielkopolska w weekend, Fotografia+ - Komentarzy: 2

« Zygmunt Zeydler-Zborowski - Dziewczyna w męskiej koszulce - Gone Girl »

Komentarze

Maciej

No tak!
Nie zauważyłem :(
Idę, patrzę, widzę gościa i odpalam kartotekę w głowie ... skąd ja go znam? Za chwilę dogania mnie moja przyboczna Kartoteka, która szybciej klamkuje i rzuca: "Słuchaj, czy to nie był Eloy?". Fakt, to musiał być Eloy. A gdzie on, tam i Zuzanka tylko gdzież ona gdzież. No i tyle Was widzieliśmy.
Jednakowoż nadrabiam niedopatrzenie i pozdrawiam, Hej :)

Zuzanka

Mam podejrzenia, że stałam w tłumie oblegającym kasztanka na pastwisku :-)

Skomentuj