Menu

Zuzanka.blogitko

Ta ruda metalówa, co ma bloga o gotowaniu

Więcej o panie

Anna Fryczkowska - Starsza pani wnika

Jaro ma dwadzieścia dziewięć lat, ale ciągle mieszka z babcią. Oczywiście według niego to on się babcią opiekuje, próbując zarobić na życie, ale w praktyce babcia Halina go karmi, ubiera oraz wspiera w poszukiwaniu pracy po nieudanych próbach studiowania. Kiedy Jaruś wpada na pomysł założenia agencji detektywistycznej, babcia nieco przewraca oczami, ale decyduje, że będzie wnukowi pomagać, dyskretnie przeszukując jego notatki na komputerze, co trochę nie dziwi, bo i do pracy detektywa chłopak ma mniejsze zaangażowanie niż do jedzenia. Zaskakująco, szybko zdobywa pierwszą klientkę, przypadkowo spotkaną dermatolożkę. Doktor Ilona Maciejko chce znaleźć swojego eks-męża, który nie dość, że nie płaci alimentów na swoje dwie córki, to jeszcze ukradkiem zwędził rodzinny skarb - oryginalny obraz znanego polskiego malarza. Oczywiście Jaro zakochuje się w pięknej, choć nieco pulchnej Ilonie i wolałby przejść ze stosunków służbowych na prywatne, ale uczciwie wykonuje kilka czynności w celu odnalezienia pana Maciejko, tyle że kiedy już adres ma, okazuje się, że wiarołomnego małżonka ktoś brutalnie zamordował. A obraz zniknął. Halina w tajemnicy przed wnukiem kontynuuje śledztwo, przebierając się czasem za staruszkę i z zaskoczeniem odkrywa, że sprawa wiąże się z zaginięciem. W tle ktoś morduje koty, którymi Halina i jej przyjaciółki się opiekują na podwórku, więc i tutaj umiejętności śledcze się przydają; uwaga - jak nie chcecie czytać o zabijaniu kotów, to poszukajcie innej książki.

Nie jest to książka komiczna, co mnie cieszy, bo mam uraz do celowego a wymuszonego komizmu, z którym się z wiekiem coraz bardziej rozmijam. Owszem, starsza pani jest sarkastyczna, ale bynajmniej nie głupia, chyba że za głupią chce uchodzić; ludzie, którzy traktują ją z pobłażaniem i litością są sami sobie winni. A sama historia bynajmniej zabawna nie jest, oprócz morderstwa i zaginięcia opowiada o samotności w różnym wieku, byciu samotnym rodzicem i depresji. I, niestety, przemocy wobec zwierząt i tu nie interesuje mnie, jaka trauma za tym stoi. Nie.

Inne tej autorki.

#155

Napisane przez Zuzanka w dniu sobota listopada 21, 2026

Link permanentny - Kategoria: Czytam - Tagi: 2026, kryminal, panie - Skomentuj


Sue Grafton - Q is for Quarry

Znajomy Kinsey, porucznik Dolan, przyjaźni się z emerytowanym detektywem Oliphantem, który prawdopodobnie ma nawrót raka i planuje się poddać, bo nie zniesie inwazyjnej terapii. Wznawia więc niewyjaśnioną sprawę sprzed 18 lat, kiedy to przy opuszczonej kopalni pod Lompoc dwaj detektywi znaleźli zwłoki młodej dziewczyny. Kinsey zostaje zwerbowana do sprawy, bo dodatkowe oczy się przydadzą. Twardych dowodów jest mało - kilka zdjęć, plandeka, w jaką były zawinięte zwłoki, odzież zamordowanej i jej zachowane szczęki (brr!) z nietypowymi plombami, a podejrzany był morderca innej dziewczyny, ale nie udało mu się udowodnić drugiego zabójstwa. Detektywi idą tropem podejrzanego, zaś Kinsey odkrywa ślad prowadzący do miejscowości Quorum, z której skradziono czerwony kabriolet, podobno widziany przy miejscu zbrodni. Szczęśliwym trafem samochód stoi zapomniany od lat w garażu przy warsztacie, z którego został skradziony, więc można zbadać mikroślady. Nowotwór Oliphanta okazuje się być w remisji, ale z kolei Dolan ma atak serca, co nie dziwi, bo pije, pali i odżywia się skandalicznie, więc część śledztwa Kinsey prowadzi sama, czasem z gracją słonia, dodatkowo natykając się na ślady swojej rodziny.

Inne tej autorki.

#154

Napisane przez Zuzanka w dniu czwartek listopada 19, 2026

Link permanentny - Tagi: 2026, kryminal, panie - Kategoria: Czytam - Skomentuj


Kristin Hannah - Gdzie poniesie wiatr

Teksas. Elsa żyje obok swojej rodziny, bez perspektyw i nadziei na zmianę. Dlatego niespecjalnie dziwi, że kiedy Raf, przystojniak z okolicy, zwraca na nią uwagę, rzuca się na uczucie bez wahania, mimo że chłopak ma oficjalną dziewczynę. Kiedy rodzina się dowiaduje, a objawy są ewidentne, wystawiają zbłąkaną córkę rodzicom chłopaka pod drzwiami i odmawiają prawa powrotu do domu. Absurdalnie, nowa rodzina akceptuje Elsę i dwójkę dzieci, które ma w związku z Rafem i ta wreszcie czuje, że jest u siebie w domu. Tyle że właśnie wybucha Wielki Kryzys, cała rolnicza okolica cierpi z powodu suszy, w tym farma teściów. Pierwszy pokład opuszcza Raf, ucieka w nocy, zostawiając lakoniczny list. Elsa i teściowie próbują utrzymać farmę, ale sytuacja jest coraz gorsza. Szykanowana przez nastoletnią córkę i zmuszona do działania przez ciężką chorobę syna, Elsa decyduje się pojechać do żyźniejszej Kalifornii, gdzie podobno jest praca. Tyle że na miejscu okazuje się, że praca jest w niegodnych człowieka warunkach, za grosze, a z zarobionych pieniędzy nie da się utrzymać poza sezonem.

Jeśli macie wrażenie, że już to czytałyście - Farming sucks. Road trip! Road trip sucks. - to macie rację. To beletryzacja motywu z “Gron gniewu”, z ciekawą bohaterką i dobrze naszkicowaną rodzinną dynamiką. I pewnie bardziej by mi się podobało, gdyby nie wtórność. Podobnie jak oryginał, to posępna lektura, niekoniecznie na czas ciemności i słoty.

Inne tej autorki.

#145

Napisane przez Zuzanka w dniu sobota października 31, 2026

Link permanentny - Kategoria: Czytam - Tagi: 2026, beletrystyka, panie - Skomentuj


Terry Pratchett, Jacqueline Simpson - Folklor Świata Dysku

To, co przyciąga do Świata Dysku, to jego konstrukcja, bohaterowie i kulturowe bogactwo. Oczywiście to dla tych, co są odporni na błyskotliwe dialogi i uderzającą dawkę sarkazmu. W tym opracowaniu Pratchett jest autorem przedmowy i licznych cytatów, zaś Simpson dokłada do tego szeroką analizę pochodzenia tropów i użytych, oczywiście czasem z pewnym marginesem dowolności, realnych śladów z ziemskiej kultury. Skąd się wziął Długi w Lancre, czy elfy są miłe, dlaczego pod powierzchnią Dysku zdarzają się pokłady melasy, czy Hogfather to ten pulchny facet w czerwonym kubraczku czy szczury z Hameln rzeczywiście się utopiły. Mimo że to rzetelne opracowanie z solidnym zapleczem źródeł, nie jest nudne, bo i Świat Dysku nie jest nudny. Oczywiście warto czytać po lekturze całego cyklu, bo się można zaskoczyć, jeśli kogoś zaskakuje, że jakiś bohater umiera i przychodzi po niego zakapturzony szkielet z błękitnym błyskiem w oczodołach.

Inne tego autora.

#144

PS Nie kupujcie w Lidlu kandyzowanych owoców w ciemnej czekoladzie. Zostawcie dla mnie, zwłaszcza imbir i kantalupę.

Napisane przez Zuzanka w dniu czwartek października 29, 2026

Link permanentny - Kategoria: Czytam - Tagi: 2026, panie, panowie - Skomentuj


Milena Wójtowicz - W świetle nocy / W cieniu dnia

[Ależ oczywiście że wróciłam do Wójtowicz, tylko zrobiłam sobie przerwę.]

Aśka Myszkowska budzi się w wampirzym gnieździe i dowiaduje się, że właśnie została wampirzycą. Z zalet - nieśmiertelność i nie potrzeba jedzenia, z wad - unikać słońca, potrzebne stałe dostawy krwi i suplementów. A dowiaduje się o tym od znanej skądinąd Sabiny, którą wielkodusznie gniazdo zatrudniło do wprowadzenia nowego nabytku. Sabina podchodzi do rzeczy profesjonalnie, ma prezentacje i w ogóle, ale nie umie odpowiedzieć Myszy, czemu. A Mysza ma studia we Wrocławiu i pracę, bo musi się jakoś utrzymać i zapłacić za czynsz we współ wynajmowanym z inną studentką mieszkaniu. Zwiewa więc z patologicznego wampirzego gniazda do domu, po drodze odkrywając, że ma nadludzką szybkość oraz poznając Edka, czupakabrę. I tu też są zalety - Edek, właściwie Jose Eduardo, jest nadzwyczaj przyjazny i pomocy, ale i wady - aportuje Myszy nie jednego, ale dwa wampiry, które też próbowały uciec z gniazda. I wszystko pewnie by się poukładało, jakby nie Frederic, który Aśkę ugryzł i teraz wystaje pod jej oknem, rzucając aluzje do ich wspólnej przyszłości.

Druga część kontynuuje akcję z tomu pierwszego. Frederic jest unieszkodliwiony, Aśka została opiekunką małego wampirzego gniazda w studenckim mieszkaniu; 200-letnia Wefcia uczy się czytać i zaprzyjaźnia z lokalnymi seniorkami, w czym bardzo pomaga jej namiętność do gotowania, zaś Paweł - dawniej chłopak Żanety, który ją zghostował - zaczyna pracę na nocki i odkrywa, że jego zwierzchnik jest wilkołakiem. Tak, najstarszym bratem tych wilkołaków, którzy w cyklu obok pogryźli magiczne patyczki i im odbiło na tyle, że porwali Żanetę w celu matrymonialnym. Mają zakaz wstępu do Brzegu i kosę z Sabiną i Piotrem, ale dzięki Edziowi jest szansa, że stosunki wampirzo-wilkołacze jakoś się ułożą.

Chyba sensownie byłoby czytać na przemian z cyklem o nienormatywnych z firmy konsultingowej, ale można i po. Oczywiście czekam na tom trzeci.

Inne tej autorki.

#140-141

Napisane przez Zuzanka w dniu wtorek października 20, 2026

Link permanentny - Kategoria: Czytam - Tagi: 2026, panie, sf-f - Skomentuj


Stefanie Zweig - Nigdzie w Afryce

Być może planowałam przeczytać książkę Stefana Zweiga, ale niczego nie żałuję.

1938, niemiecki Śląsk. Rodzina Redlichów, niemieckich Żydów, już wie, że nie ma szans, żeby prowadzić takie życie, jak do tej pory. Pierwszy ucieka Martin, przez Włochy do Kenii, potem planuje sprowadzenie reszty rodziny, mimo że na miejscu wcale nie jest łatwo. Nie ma wiele oszczędności, jego dyplom adwokata nie jest nic wart, z języków zna nieprzydatny niemiecki. Zaczepia się przez znajomości na farmie, na początku w ogóle bez zapłaty, tylko za dach nad głową. Mimo to udaje mu się sprowadzić żonę i córkę, ale nie udaje się wywieźć reszty rodziny, mimo wysiłków. To kładzie się cieniem na życiu Redlichów - stracili wszystko i stali się bloody refugees, a narodowość niemiecka dodatkowo dokłada odium podejrzenia, bo skąd wiadomo, że nie staną po stronie nazistów. Do tego dochodzi bieda, poczucie wyobcowania i świadomość, że oni i tak nie powinni narzekać, bo ci, co pozostali, nie mieli szans z trybami historii. Finał jest słodko-gorzki, kiedy wojna się kończy, Redlichowie mogliby wrócić, ale nie mają do czego - Głubczyce są aktualnie w Polsce, a Niemcy - bez względu na afiliacje polityczne - nie są już mile widziani.

Ale to też opowieść o Afryce oczami nieprzygotowanych na nią Europejczyków, z pewną idealizacją pomocnych czarnych, którzy odnajdują sens życia w pomaganiu białym bwana i memsahib. Narratorką częściowo jest dorastająca Regina Redlich, która została wyrwana z dotychczasowego życia jako dziecko, więc z jednej strony jest najbardziej otwarta na inną kulturę, z drugiej najgorzej znosi niespodziewaną zmianę, kiedy musi się pożegnać z kolejną rzeczą, którą znała i z kolejnymi ludźmi, których pokochała. Ale i dorośli sobie nie radzą ze zmianą - Jettel Redlich, wcześniej pożądana panna w sferach, żona adwokata, pakuje jedwabną suknię do Afryki, gdzie boleśnie odczuwa samotność i brak okazji, co początkowo wydaje się dość małostkowe, ale tak u niej emituje się tęsknota za światem, który odszedł. Jej czas w Kenii, mimo że bezpieczny, nie jest relaksem, raczej - jak to określał ich opiekun, Owuor - trudnym safari, jednym z wielu.

#139/#25

Napisane przez Zuzanka w dniu poniedziałek października 19, 2026

Link permanentny - Kategorie: Słucham (literatury), Czytam - Tagi: 2026, beletrystyka, biografia, panie - Skomentuj